2nd Apr,2008 :: 01.17pm

กลับมาจากพัทยาได้สองสามวันแล้ว..แต่ต้องจัดการเรื่องเรียนที่ยุ่งเหยิงมาก

ลงซัมเมอร์ไว้2ตัว..แต่อาจารย์ให้ไปdropตัวที่สองเพราะว่าเราขาดเรียนไปทำงานที่พัทยา

และการส่งใบลาไม่ได้เป็นผลเพราะต้องส่งงานในคาบเรียนดังนั้นระบบการเรียนจึงรวนไปหมด..

ต้องจัดตารางเรียนของเทอมหนึ่งใหม่ทั้งๆที่ลงเรียนไว้สี่ตัวสุดท้ายครบแล้ว..ชีวิตวุ่นวายจัง

แต่ตอนนี้ได้ที่ฝึกงานตอนเทอมสองแล้ว..ฝึกที่Channel V

เลยทำให้ลดความเครียดไปได้เปราะหนึ่ง..

แต่ก็ยังกลัวว่าเทอมหน้าจะหาตัวสุดท้ายลงเรียนไม่ได้แล้วอย่างนี้ที่เราวางแผนไว้..มันจะพังมั้ยนะ

อยากเรียนจบเร็วๆ..อยากไปหาสตีฟเร็วๆเลยไม่อยากมีปัญหาการเรียน..

ตอนแรกกะว่าจะกลับจากพัทยาก่อนไม่ทำแล้วงานการ..ขอไปเรียนดีกว่าไม่อยากมีปัญหา

แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจอยู่ต่อ..เพราะหน้าที่และความรับผิดชอบของงานเรามันค่อนข้างเยอะ

และมองดูแล้วไม่มีมีใครสามารถทำแทนเราได้..เพราะคนไม่พออยู่แล้ว

เราจึงตัดสินใจทำงานต่อ..และก็คิดว่าน่าจะเป็นการตัดสินใจที่ดีทีเดียว

เพราะสิ่งที่เราเลือกนั้น..ทำให้เรามีมุมมองใหม่ๆในการใช้ชีวิตเยอะมาก

Asia Pacific Advertising Festival คืองานที่เราภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในนั้น

ถึงแม้เราจะไม่ได้เรียนด้านโฆษณา..แต่อย่างน้อยการได้ลองทำและเรียนรู้อะไรใหม่ๆ

ก็ทำให้เราเกิด inspiration ที่ยิ่งใหญ่ได้เหมือนกัน..

**บัตร staff**

**อุปกรณ์ประจำตำแหน่ง**

**เครื่องแบบประจำตำแหน่ง..เค้าแจกjacketดำให้ใส่ด้วย

เดินๆทำงานอยู่..นึกว่าเราเป็นยามซะแล้ว**

Liason คือตำแหน่งที่เราได้รับมอบหมาย..มีหน้าที่ดูแล jury ชาวต่างประเทศ

ที่มาตัดสินงานโฆษณาของผู้ที่ส่งประกวด..มากกว่า5000ชิ้น

และเป็นส่วนกลางที่คอยดูแลและประสานงานเรื่องผู้คนต่างๆรวมทั้ง deligates ที่เข้าชมงาน

**คณะjuryที่ตัดสิน TV Ad**

**คณะ jury of cyber lotusที่เราดูแล**

ถึงแม่จะไม่ค่อยเข้าใจศัพท์ทางงานโฆษณา..ไอเดียและมุมมองของเค้าแต่อย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่า

ยังมีผู้คนอีกมากมาย..ที่มีจุดหมายและความฝันสุดท้ายที่จะได้ทำงานโฆษณา

บนโลกใบนี้..มีคนที่เก่งกว่าเราตั้งเยอะ..ยิ่งเราได้ดูแลพวก jury ที่แต่ละคน

ไม่ธรรมดา..เพราะเค้ามีตำแหน่งใหญ่โตและมีผลงานมากมายมาแล้วทั่วโลก

**Gallery ที่พวกทีมงานช่วยกันแปะทั้งวันทั้งคืน**

บางครั้งนั่งดูเค้าตัดสินงาน..เราก็ถามตัวเองว่านี่เราได้อยู่ใกล้ชิดคนเก่งระดับโลกขนาดนี้เลยหรอ

เราไม่เคยรู้จักชื่อของเค้า..ผลงานของเค้า..บริษัทเอเจนซี่ของเค้า..เพราะเราเดินกันคนละเส้นทาง

เรารู้สึกว่าโชคดีได้ดูแลเค้า..ได้พูดคุยกับเค้า..ได้shake handกับเค้า..ในขณะที่มีคนอีกหลานล้านคน

อยากจะมีโอกาสแบบเราบ้าง..ในการจะก้าวเดินทางไปในเส้นทางงานโฆณาและได้พบคนเหล่านี้

**คณะ jury แต่ละสาขาก็ดูงานประกวดและให้คะแนนของสาขาตัวเอง

ภาพนี้เป็นฝ่าย press & poster**

**jury ต้องดูผลงานทีละชิ้นและลงคะแนน

รวมๆแล้วเกือบพันชิ้นในแต่ละสาขา..สงสารเค้าจัง**

**ดูผลงานไปประชุมกันไป..และลงคะแนน**

**ใช้เทคโนโลยี PDA ในการลงคะแนนเพื่อความรวดเร็ว**

**หลังจากรวมคะแนนจนถึงรอบสุดท้าย jury จะต้อง

มาโหวตว่าจะให้งานชิ้นไหน Gold,silver,bronze**

jury บางคนอายุยังน้อยแต่เค้าก็สามารถทำงานจนได้อยู่ในระดับหัวหน้าบริษัท

มองย้อนมาที่ตัวเรา..คนที่ไม่เคยใส่ใจตัวเอง..และหลงลืมความฝันของตัวเอง

ใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานไปวันๆ..และลืมที่จะเก็บ inspiration จากสิ่งที่เราพบเจอ

เพื่อมาทำให้ความฝันของเราเป็นจริง..นี่เราปล่อยเวลาให้ล่วงเลยมาขนาดนี้ได้ยังงัย

นอกจากไม่เคยคิดพัฒนาตัวเอง..เรายังหยิ่งผยองในสิ่งที่เราคิดว่าเราสามารถแล้ว

แต่เมื่อมาพบเจอเพื่อนร่วมงาน..jury..deligates ที่เค้าเก่งกว่าเรามากๆ..

**Johan Vakidis 1ในjury ที่เราดูแล..หุหุแอบชอบ**

**คืนเกือบสุดท้ายหลังจากการตัดสินทุกประเภทเสร็จแล้ว

ก็มี thank you party สำหรับทีมงาน,นักข่าว,juryและdeligatesที่ริมทะเล**

มันจึงทำให้เราฉุกคิดขึ้นได้..ว่าถึงเวลาแล้ว..ที่เราต้องตื่นเพื่อมามองดูโลกความจริง

หากมองถึงสิ่งที่เราเสียไปจากการไปทำงานนี้..และเทียบกับสิ่งที่เราได้รับมา

มิตรภาพ..มุมมอง..แรงบันดาลใจ..ทำให้คิดว่าเราเลือกเดินมาในทางที่ถูกต้องแล้ว

ถ้าวันนั้นเราตัดสินใจกลับมาเรียน..เราก็คงยังเป็นแค่เด็กมหาลัยที่ยังไม่รู้จักโต