WED-14 MAR 07:Delta Airline(1.35hrs) FROM Atlanta-To Panama city,FL
**สนามบินปานามาซิตี้..ฟลอริด้า**
**นอกสนามบินอากาศเย็นมาก**
**เดอะแกงค์5สาว(ซ้ายไปขวา..กาว,หนุย,เมท,ยาย,แพท)**
แวะ1ชม.แต่ไม่ได้Transitเครื่องบินนะ
ต้องรอเรียกtaxiไปสถานีรถบัสGreyhound
**รอจนเมื่อยtaxiก็ยังไม่มา**
รอนานมากกก..จน จนท.ที่สนามบินเค้าต้องไปตามtaxi ให้ด้วยตัวเอง
พวกเราก็รอด้วยใจระทึกเพราะรถเที่ยวสุดท้ายคือหกโมงครึ่ง
เรามาถึงตั้งแต่ห้าโมงครึ่ง..คือตอนนั้นจะร้องไห้กันหมดแล้ว
กลัวไปไม่ทันเพราะเรานัดกะทางโรงแรมที่เมืองMobile,ALไว้
((เมืองMobileเปรียบเสมือนอำเภอเมืองนั่นเอง
เมืองSpanish fortคือสำนักงานของบริษัทต้องออกจากตัวเมืองไปอีก
คือนายจ้างเราจัดหาที่นอนให้ก่อนในคืนนั้นแล้วตอนเช้าเค้าจะมารับเราที่โรงแรม
เพื่อไปยังทีบริษัทเพื่อไปพบนายจ้างและเซ็นต์เอกสารต่างๆ))
แล้วตอนนั้นทำอะไรไม่ถูกกันเลย..ต่างบ้านต่างเมือง..แตกตื่นกันหมด
หาทางกันว่าถ้าไปสถานีรถไม่ทันจะทำยังงัยกันดี
สุดท้ายพระเจ้า(เหมือน)จะเข้าข้างเรา..รถtaxiที่เราเรียกก็มาถึงในเวลาหกโมงกว่าๆ
เราก็บอกให้คนขับเหยียบสุดชีวิต..และไปถึงสถานีรถในเวลาเกือบ1ทุ่ม
ในใจคิดแล้วว่า..ซวยแล้วไม่ทันแน่ๆ
แต่พระเจ้าก็เหมือนจะเข้าข้างเราอีกคือวันนั้นรถมาถึงช้า..จะออกราวๆทุ่มครึ่ง
**ที่สถานีรถบัสGreyhound..Panama City**
และด้วยความที่เราไม่ได้จองตั๋วล่วงหน้า..ชาวไทยกลุ่มน้อย11คน
เลยต้องเบียดเสียดและเสี่ยงดวงเอาว่าที่นั่งจะมีพอมั้ย
เราก็นั่งเครื่องบินมาเป็น10ๆชม.เหนื่อยสุดชีวิตยังต้องแบกกระเป๋าหลายโล
เพื่อขึ้นรถบัสอีก..ทรมานชีวิตเหลือเกิน..แต่จังหวะนั้นคือเป็นไงเป็นกัน
ไม่มีเวลามาสงสารตัวเองแล้ว..ต้องเอาตัวรอดให้ได้
ระหว่างรอรถก็โทรไปคอนเฟิร์มโรงแรมว่าโอเคเราจะไปถึงประมาณห้าทุ่มนะรอเราด้วย
ระยะเวลานั่งรถบัสGreyhoundจากPanama,FL
ไปยังMobile,ALใช้เวลา3ชมกว่าๆ
เค้าก็บอกโอเคๆขอให้มาเถอะไม่ต้องห่วง
เราเตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อมแล้ว
เราก็โล่งใจ..เดินทางด้วยความหวังว่าชั้นจะได้นอนแล้ว
..พักชมสิ่งที่น่าสนใจสักครู่..
จะพูดถึงเรื่องรถบัส Greyhoundซึ่งเป็นรถที่ใช้เดินทางภายในประเทศ
คล้ายรถทัวร์บ้านเรา..แต่อาจดูแย่กว่าหน่อย
เพราะคนที่ใช้บริการรถGreyhoundส่วนใหญ่
จะเป็นชนชั้นแรงงาน..รวมทั้งคนผิวดำ(ตอนนั้นยังกลัวอยู่..อิอิ)..คนเม็กซิกัน
และคืนที่เรานั่งรถนั้น..มีคนขาวที่ดูเหมือนกุ๊ยๆอยู่2-3คน(เค้ามาเป็นแกงค์)
มีกลุ่มคนดำอยู่หลังรถ(ซึ่งเรานี่แหละต้องไปนั่งที่ที่มันว่างข้างหลังคนเดียว)
แล้วก็มีพวกครอบครัวเม็กซิกันที่ดู..เหมือนเค้าลักลอบเข้าเมืองมา
ต้องระวังสิ่งของเป็นอย่างมากเพราะอาจมีการลักขโมย
รวมทั้งตอนที่เรานั่งเป็นเวลากลางคืน..น่ากลัวมากๆๆๆๆๆ
เราสวดมนต์อยู่ในใจ..ขอให้ลูกมีชีวิตรอดปลอดภัยด้วยเถอะ
ชนกลุ่มน้อยอย่างพวกเราทั้ง11คนกอดกระเป๋ากันแน่นเลย..ไม่คิดว่าชีวิตนี้
จะต้องมาเจออะไรแบบนี้..ต่างบ้านต่างเมือง
กลัวตายมาก..คิดอยู่ว่าเรามาทำอะไรที่นี่วะ..ทำไมเราต้องมาเจอบริษัทนี้ด้วย
สุดท้ายก็ผ่านไปจนถึงMobile,ALระหว่างทางมีเพื่อนแยกย้ายกันไป2-3คน
เนื่องจากทำงานกันคนละเมือง..ที่เหลือก็เผชิญชะตากรรมในรถเน่าๆต่อไป
พอมาถึงสถานีที่Mobileพวกเราดีใจกันใหญ่..รีบเรียกtaxiไปที่โรงแรม
เรื่องราวทุกอย่างเหมือนจะจบ..แต่ยัง..ยังไม่พอ..ถ้าไม่ตายก็ต้องสู้กันต่อไป
เราเข้าไปที่โรงแรมบอกเค้าว่าเราเป็นเด็กไทยที่โทรมาเมื่อตอนหัวค่ำ..
ตอนนี้เรามาถึงแล้วขอกุญแจห้องเลยค่ะ..เค้ามองหน้าพวกเราอย่างงงๆ
แล้วบอกว่า..ห้องเต็มแล้วครับ..เราก็อ่าวก็เราโทรมาแล้วว่าจะมาถึงตอนนี้
แล้วคุณก็บอกว่ามาเลย..ห้องพร้อมรออยู่แล้ว
เค้าก็บอก..ก็มีคนมาเช็คอินเรียบร้อยแล้ว..เต็มแล้ว
เราก็แบบน้ำตาจะไหล..คือตอนนั้นเวลาเที่ยงคืน..
แล้วก็ไม่มีโรงแรมที่ไหนว่างเลย..ฝนก็ตก(อย่างกะละคร)
คือเราหมดสิ้นทุกอย่างแล้ว..ลุงtaxiที่ขับรถให้เรา
เค้าคงสงสารชนกลุ่มน้อยนี่มาก..เค้าเลยอาสาพาวนหาโรงแรมให้
สุดท้ายไม่มีที่ให้พวกเราซุกหัวนอน..พวกเราเลยตัดสินใจบอกเค้าว่า
ลุงคะ..พาพวกเราไปส่งที่สถานีที่เดิมค่ะ..เราจะไปนอนที่นั่น
พระเจ้า..นี่สรุปพวกกรูเป็นแรงงานเถื่อนจิงๆเหรอนี่..
เหมือนบ้านเราเวลาช่วงเทศกาลที่ต้องไปนอนค้างกันอยู่ที่หมอชิต,หัวลำโพง
แบกกระเป๋าใบเบ้อเริ่ม..รอความหวังในตอนเช้า
แล้วตอนนั้นติดต่อนายจ้างไม่ได้เพราะกลางคืนปิดทำการต้องรอ8โมงเช้า
พวกเราก็นั่งหลังขดหลังแข็ง..รอเวลาเดินไปเดินมา
หาของกินอยู่แต่ในสถานี..เพราะเค้าไม่ให้ออกมาเดินเล่นไปมา
ใครที่ออกมาถ่ายรูปข้างนอก..ก็จะโดนยามเรียก
เพราะเค้าถือว่ามันเป็นที่ส่วนตัวของบริษัทขนส่งเค้า..เราไม่มีสิทธิถ่ายรูป
ถ้าฝ่าฝืนเค้าจะเรียกตำรวจ..พวกเรานี่น้ำตานองหน้า
**ตารางเวลารถบัส**
**ที่สถานีรถบัสGreyhound..Mobile**
ไม่เคยมีใครมาขู่จะเอาเราเข้าคุก..กลัวมากเพราะส่วนใหญ่ จนท.เป็นคนดำตัวใหญ่ๆน่ากลัวมาก
แล้วเค้าไม่ได้พูดกะเราดีๆ..เค้าตะคอกใส่หน้าเราค่ะ..ชั้นไปฆ่าพี่น้องเธอรึงัยคะ..ด่าจัง
ก็เลยนั่งกันอยู่ข้างใน..นอนก็ไม่ได้เพราะมันเป็นเก้าอี้แข็งๆแบบเว้าๆ
**สภาพแรงงานเถื่อนที่ไม่มีที่ซุกหัวนอน**
เพื่อนที่ไปด้วยบางคนนี่ร้องไห้..อยากกลับบ้านเลยค่ะ..แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
มาถึงนี่แล้ว..ตังค์ก็เสียไปแล้ว
จนเช้าวันใหม่มาถึง..พวก จนท.เค้าคงเกลียดพวกเรามาก
เค้าเลยบอกเราให้เอาเบอร์นายจ้างเราไปให้เค้า..เพราะเค้าจะโทรหาให้เอง
เค้าคงรำคาญอีพวกชนกลุ่มน้อยนี่มาก..เพราะเดินไปเดินมาจนเค้าขี้เกียจด่าแล้ว
สุดท้ายเค้าคุยรายกันไม่รู้..จนท.เลยออกไปเรียกtaxiให้พาเราไปบริษัท
ตามที่อยู่ที่Spanish fort..ซึ่งพอไปถึงเราเพิ่งรู้ว่ามันไกลมาก
ต้องข้ามทะเลไปอีกเมืองหนึ่ง..สรุปกว่าไปถึงนายจ้างเบ็ดเสร็จรวมค่าtaxi
ที่ผ่านมาตลอดทริปปาไปคนละเกือบ100เหรียญค่ะ
มาถึงที่บริษัทแล้วเราก็พบนายจ้าง..เค้าก็เอารายละเอียดงานมาให้เราดูอีก
**ดีใจจัง..ถึงบริษัทแล้วซะที**
พูดเรื่องนั้นเรื่องนี้แล้วเค้าก็ถามเราว่าแล้วเมื่อคืนพวกเธอนอนที่สถานีเหรอ
เราก็บอกเออซิวะ..เค้าก็บอกเค้ารู้สึกเสียใจมากที่ทำให้พวกเราลำบาก
เราก็ด่าในใจ..ว่าจองโรงแรมให้เรายังงัย..เราถึงไม่ได้นอนวะ
สักพักมีแกงค์เด็กไทยราวๆเกือบ30คนมาที่บริษัท
พวกเราก็ดีใจกันใหญ่เจอคนไทยเยอะขนาดนี้..
ชวนคุยนู่นนี่ไปเรื่อย..ไปๆมาๆได้ความว่า
เมื่อคืนพวกเค้าก็ไปนอนโรงแรมมาเหมือนกัน
ซึ่งโรงแรมนั้นก็คือ..โรงแรมที่พวกกรูไม่ได้นอนน่ะเองเหรอ
ที่แท้..ไอแกงค์เด็กไทยที่สวมรอยเอาห้องเราไปนอน..คือพวกมันน่ะเอง
แค้นมากกกก..มิหนำซ้ำตอนเช้านายจ้างเอารถบัสไปรับพวกมันมาอีกต่างหาก
เออดีเว้ย..เอาที่นอนกรูไปแล้วยังไม่ต้องเสียตังค์มาบริษัทอีก
เรื่องของเรื่องคือ..เค้ามาจากอีกบริษัทเอเจนซี่หนึ่ง
แล้วเค้าไม่ต้องบินอ้อมโลกอย่างเรา..เค้ามาลงเครื่องที่Mobileเลย
เค้าเลยไปถึงโรงแรมก่อนเรา..และเอาโควต้าห้องเราไปนอน
**ข้างหลังคือเพื่อนๆกลุ่มบริษัทเราที่อดนอนมาด้วยกัน**
พอช่วงสายๆเค้าก็แยกย้ายงานให้เรา..กลุ่มเราที่มา
มีม.แม่ฟ้าหลวง6คนกะม.ธรรมศาสตร์5คน
แกงค์เรา5สาวได้อยู่ด้วยกัน..แล้วก็มีชายหนุ่มจากแม่ฟ้าหลวงหลงมา1คน
เราทั้ง6คนได้ไปทำงานที่เมืองBay minetteไกลชนบทออกไปอีก
ส่วนที่เหลือกลับไปที่Mobile(ได้เข้าเมือง..อิจฉาวุ้ย)
เอาล่ะแล้วจะมาต่อเรื่องราวชีวิตที่เมืองBay minette คราวหน้านะจ๊ะ
เป็นงัยล่ะ..ชีวิตที่แสนจะสนุกสนานของชั้น..ฝันพังทลายตั้งแต่ก่อนเดินทางแล้ว
คราวนี้ยาวนิดนึง..เนื่องจากมีความอัดอั้นตันใจ
แล้วรูปก็เยอะด้วย..อิอิ
..มาต่อคราวหน้านะจ๊ะ..
